پاڅه کنه،
د زرو بت ته مې رهبر اوده شو،
په خپو ئي کيښود ورته سر اوده شو،
چې په مالت کښې د ماتم چغې شوې،
ځان پسې بند ئي کړلو ور اوده شو،
د پښتنو د يو ولۍ لار ښود اوس،
څنګه بې غمه بې خبر اوده شو،
وخت تقاضه د بيدارۍ کوله،
په زړه ئي او نه شو اثر اوده شو،
بلبله ستا د سوز اواز نه اوري،
لاړ قدردان دې د هنر اوده شو،
د يو افغان په ننګ را ويښ وو ضمير،
اوس په بالښت د لر او بر اوده شو،
طيبه،، خان د کلي څه کوومه
زما ماشوم بچې نهر اوده شو،
د زرو بت ته مې رهبر اوده شو،
په خپو ئي کيښود ورته سر اوده شو،
چې په مالت کښې د ماتم چغې شوې،
ځان پسې بند ئي کړلو ور اوده شو،
د پښتنو د يو ولۍ لار ښود اوس،
څنګه بې غمه بې خبر اوده شو،
وخت تقاضه د بيدارۍ کوله،
په زړه ئي او نه شو اثر اوده شو،
بلبله ستا د سوز اواز نه اوري،
لاړ قدردان دې د هنر اوده شو،
د يو افغان په ننګ را ويښ وو ضمير،
اوس په بالښت د لر او بر اوده شو،
طيبه،، خان د کلي څه کوومه
زما ماشوم بچې نهر اوده شو،
0 comments:
Post a Comment